Ego ve Savunma Mekanizmaları

[datluum]

1937 yılında kaleme aldığı bu eserde Anna Freud, Sigmund Freud'un erken dönem eserleri olan Savunma Psikonevrozları (1894) ve Histeri Üzerine İncelemeler (1895)'den başlayarak oluşturduğu bir anlayışı, psikenin arzu edilmeyen imgelerin bilince çıkmasını engelleyen araçlara sahip olduğu anlayışını, yani savunma kavramını ele almaktadır. Sigmund Freud, İnhibisyon, Semptom ve Anksiyete'de savunma olaylarını yeniden gözden geçirmişse de 'savunma mekanizmaları' terimini ilk kez kullanan ve savunma olaylarını klasik topografik kuram açısından irdeleyen Anna Freud olmuştur. Kitabın dört bölümden olştuğu söylenebilir. Giriş niteliğini taşıyan birinci bölümde analitik tekniğin serbest çağrışım, düş yorumu, simge yorumu, sürçmeler ve aktarım gibi belli başlı kavramları ele alındıktan sonra, savunma olayları klasik psikanalitik teorinin temel kavramlarından olan ruhsal (psişik) aygıt üzerinde netleştirilmektedir.
Mental yaşamın bölümleri olan İd, Ego ve Süperego'nun savunma süreçleri içindeki yerleri ve etkinlikleri gözden geçirilmektedir. İkinci bölümde o güne değin psikanalitik literatürde tanımlanmış olan savunma mekanizmaları aynı yöntemle incelenir. Üçüncü bölüm Anna Freud'un kendi klinik deneyiminden yola çıkarak tanımladığı iki savunma mekanizmasına ayrılmıştır: 'saldırganla özdeşleşme' ve 'bir tür özgecilik'. Dördüncü ve son bölümde A. Freud'un eserlerinde daha sonra da önemli bir yer tutacak olan psikanalitik bir 'ergenlik psikolojisi'nin temelleri atılmaktadır.

[ADALYA]

Allah kimseye vermesin