Bumerang gibiyim

[nihaL]

Bumerang gibiyim. Kendimi attığım noktaya dönüyorum hep. Kurtulmak istiyorum ama bırakmıyorum kendi yakamı. Yapışıyorum alacaklı gibi, düşman oluyorum suretime ve öfkemden kendime patlıyorum.

Mayın dolu bir yolda yürüyorum. Yokluğunda bastığım her adım korkak ve sonumu biliyorum, şanslı değilim. Er geç mayının birine ba...sacağım ve o mayın benim hayatıma mâl olacak, farkındayım.

İçime korkak bakışlar atarken, sana korkaklığımdan kaynaklanan cesaretle koşuyorum. Bilinçli değilim, seninle ilgili şizofren hayaller kuruyorum.

Satranç tahtasında bir ileri, bir çapraz ilerliyorum ve sonunda şah-mat deyip beni deviriyorsun. Kırılmış gururum tekrar kalkamıyor ayağa. Yenildim, farkındayım, üstelik kurallara uyamıyorum bir türlü bu oyunda…

Ağlıyorum ama intihara meyilli düşlerime seni şeref konuğu yaptığımdan… Ağlıyorum çünkü ihanete yenik bedenimde ellerin dolanıyor hafızamda halen.

Biliyorum, aslında yarına yenik benim düşlerim. Aslında sabırsızlığım yüzünden bütün kayıplarım ve cam kırığı gibi batıyorum, acıtıyorum, kanatıyorum varlığımla seni farkındayım.

Yağmur altında ıslanıyorum suskunca. Arınıyorum, temizleniyorum ve kurtuluyorum yaşadıklarımdan bir çırpıda. Her şey akıp gidiyor da, bir bakışların kalıyor gözlerimde ve ellerin bırakmıyor ellerimi işte. Dudakların ise hala intikam peşinde… Ne ellerin, ne gözlerin, ne dudakların… Akıp giden her şeye inat yapışıyor bu üçlü bedenime iyice…

Demiştim en baştan bumerang gibiyim diye, bak, attığım noktaya döndüm yine…